من كيم؟ گنج مهر و وفايم

من كيم؟ آسمان سخايم

من كيم؟ چهره يي آشنايم

مادرم ، جلوه گناه خدايم

من كيم؟ عاشق روي فرزند

جان من پركشد سوي فرزند

برنخيزد دل از كوي فرزند

عاشقم، عاشقي مبتلايم

تو كه يي ؟ سرو آزاده ي من

نور چشم خداداده ي من

چشم تو ، جام من ، باده ي من

تو اميدم ، توانم، بقايم

سال ها دل به مهر تو بستم

پشت خود را ز غم ها شكستم

نيمه شب ها به راحت نشستم

تا شود از تو روشن ، سرايم

چون روي بامدادن ، زپيشم

غمزده ، خسته جان ، دلپريشم

بي خبر از دل و جان خويشم

همدم غم ،  اسير بلايم

تا كه شب ، سوي من باز گردي

با دل خسته ، همراز گردي

همدم جان ناساز ، گردي

بر فلك هست ، دست دعايم

من ز دنيا، تو را برگزيدم

رنج بي حد به پايت كشيدم

تا شود سبز ، باغ اميدم

جان ز تن رفت و نيروز پايم

زندگي بي تو ، شوري ندارد

بي تو جانم سروري ندارد

چشم من بي تو نوري ندارد

اي جمال تو نور و ضيايم!

يادم آيد يكي نيمه شب بود                                                                  

در تن و جان تو سوز تب بود                                                               

جان من زين مصيبت به لب بود

شاهدم گريه هاي هايم

بي خبر بودي از زاري من

غافل از رنج بيداري من

فارغ از درد و غمخواري من

وان همه ند به و ناله هايم

بودي آن عهد ها خاكبيزان

مي خراميدي افتادن و خيزان

من به دنبال تو اشكر يزان

تا كه در به پاي تو سر بسايم

بود آن روز گاران ، شبابم

نرگسي مست تر از شرابم

سيمگون سينه، چون ماهتابم

رفت از كف جمال و صفايم

بلبل من ! نواي تو خواهم

عمر را در هواي تو خواهم

زندگي را براي تو خواهم

تو بپائي اگر من نپايم